آهن چیز عجیبی ست . سخت است اما با کسی که خلقی مانند خودش دارد ، را ه می آید . راه می آید اما نه آنقدر که دیگر به او نگویند آهن . اگر چه نرم هم می شود اما همیشه سختی خودش را حفظ می کند .

این سختی و نرمی ، اقتضائاتی را ایجاد می کند که مرد آهنگر را مجبور به تبعیت از آن می کند .این تبعیت اگر چه برای یک هنر مند ، چه حجم ساز باشد چه خوشنویس ، سخت می نماید ، اما برای آهنگر چندان سخت نیست ، چرا که اینجا ، دست خط اوست که با سختی آهن راه می آید .

آنچه بر سینه و پیشانی درهای بسیاری از شهرها خصوصا شهر من ، مشهد نقش بسته ، حاصل رفاقت و تمزیج اقتضائات متریالی مثل آهن و بی آلایشی دست خط مردان آهنگر است . دست خطی که بی واسطه از فطرت یک صنعت گر عامی حکایت می کند. کسی که قبل از نوشتن عبارات ، سعی ندارد به اثر دست دیگری نگاه کند و احیانا کار خود را شبیه به آن اثر بسازد چرا که اصلا کار خود را نازیبا نمی شناسد . و مهمتر آن که سعی نمی کند هنر خود را به رخ عابرین یک خیابان بکشد و آنان را به تحسین وادارد ( کاری که معمولا جماعت هنرمند ، به آن مشغولند ) .

در واقع مرد آهنگر به یک چیز فکر می کند ، وآن اینکه در یک خانه را مزین و متبرک به نامی مقدس نماید و عابرین آن خیابان و اهل آن خانه را به یاد آن نام بیاندازد نه به یاد هنر و صنعت خودش . او به آسانی خود را از میان مردم و آن مفهوم مقدس بر می دارد . و این اولین درسی ست که جماعت هنرمند می توانند از درهای آهنی شهرشان بگیرند .

در بافت قدیمی شهر ، آهن ها ما را به یاد خدا می اندازند . وآجرها تسبیح می گویند .ای کاش ما از آسفالت کف کوچه کمتر نباشیم .

میدان شهدا ، کوچه ای در ابتدای خیابان شهید هاشمی نژاد . چند وقت پیش که رفتم تا احوال این در را بپرسم دیگر وجود نداشت . چون اصلا کوچه هم وجود نداشت . طرح نو سازی ست دیگر . نمی دانم آیا در و دیوارهای شهر جدید همانقدر بی واسطه ما را به یاد خدا خواهند انداخت ؟؟؟